Splitspoor

Het feit dat het traject Groningen-Zwolle tot nu toe het enige zonder vertraging was blijft ook na het eerste deel van de terugreis fier overeind staan. Met zo’n kwartier vertraging komen we in Zagreb aan. De trein naar München staat daar al klaar voor ons. We vinden snel de juiste coupé en installeren ons in de krappe ruimte. Een restauratiewagon ontbreekt en een drankje om de tijd te doden zou toch leuk zijn. Bovendien heeft Mark nog kuna’s die na 1-1-2023 niets meer waard zijn. Dus zet Mark, na het raadplegen van de conducteur (‘Elf Minuten’) een sprintje in naar de 200 meter verder gelegen stationshal, om daar in een rij wachtende Kroaten te belanden. Zonder te panikeren laat hij de klok zijn werk doen en arriveert hij tot met ruim vijf minuten speling en vier blikken Kroatisch bier bij onze wagon. De conducteur, een gezette Kroatische man die geen Engels maar wel onverstaanbaar soort van Duits spreekt, doet nog een laatste inspectieronde. Hij wil (nogmaals) ons ticket zien, wijst ...

Flashback. Tijdens zijn onze zes-en-een-half uur durende treinrit van Zagreb naar Split, maakten we ook nog het een en ander mee. Allereerst ontmoetten we in onze eersteklas coupé (die in niets afweek van de tweedeklas coupé, afgezien van de prijs) twee medereizigers, Joas en Bill, die al druk met elkaar in gesprek waren in het Engels. Bill, een Amerikaan van tachtig jaar, bleek een gezellige prater die een hoop in zijn leven had meegemaakt, en daar geweldig over kon vertellen. Ondanks zijn hoge leeftijd en lichamelijke klachten (hij was slecht ter been en had last van zijn schouders) treinde hij in zijn uppie door Europa. Moedig. Joas, een soort jongere versie van Ilja Leonard Pfeijffer bleek een Nederlander te zijn. Hij was per trein onderweg van Noorwegen naar Griekenland. Een reis waar ons ‘avontuur’ bij verbleekt. Tijdens de reis besloten wij een kaartspelletje ‘Take Five’ te gaan doen dat Mark had meegenomen. Martin stelde voor om beide heren ook uit te nodigen voor een spelletje...