Splitspoor

In juli hebben we in overleg met New Nexus besloten om de reis naar Split per trein te maken. Omdat onze treinreis een initiatief is dat niet gepland was, en omdat de vliegtickets voor de overige collega’s die naar Split afreizen al betaald waren, is ons aantal beperkt gebleven tot twee personen. Meerdere collega’s hadden ons graag vergezeld, maar dat had te veel voeten in aarde. Op 5 augustus hebben we de eerste stappen gezet in aanloop naar onze reis: het bepalen van de route en het benaderen van de spoorwegmaatschappijen. Google is your friend en we belanden als eerste op de site van de Deutsche Bahn: international-bahn.de. Het blijkt niet mogelijk om de reis van Groningen naar Split in één keer te boeken, dus richten we ons al snel op de volgende deeltrajecten: Groningen – München, München – Zagreb en Zagreb – Split. Het eerste deel kunnen we via de NS boeken en betalen. Dat weten we nu, maar doen we niet totdat we inzicht hebben in de andere reisdelen.  Voor het vervolg vanaf ...

De NightJet haalt München niet op tijd voor ons om de aansluitende trein naar Duisburg te kunnen nemen. We hoopten om 9:28 uur verder te kunnen reizen, of anders toch wel om 9:47 uur, maar om 9:56 uur krijgt Mark een e-mail van de ÖBB met de mededeling dat we om 9:57 uur München zouden bereiken. Lekker op tijd. Dan maar weer in de flexstand. De aanbevolen adviezen van de diverse spoorapps leiden ons allemaal naar Leer, vanwaar we dan de bus naar Groningen zouden moeten pakken. Willen we niet, want de ijzeren missie is ‘per spoor’. Dus zelf wat gefröbeld en Arnhem als bestemming ingevoerd in de DB Navigator app. Nu razen we door Bayern met de trein naar Essen. Het verschil in comfort vergeleken met de HŽPP en de nachttrein is groot. Er is zowaar een restauratiewagon en lekkere koffie met appelkruimeltaart. Omdat het kan… Deutsche Gründlichkeit. (Nu nog op tijd rijden.)  Oh ja, vertrokken om 10:16 uur. Voorlopig een half uur verloren. Over hoe dat afwijkt van de oorspronkelijke plann...

Vanochtend wakker geworden in Duitsland. De ene slaaptrein is de andere niet, hebben we ondervonden. In de slaaptrein naar Rome, drie jaar geleden, had Martin hele andere ervaringen: een ruimere en schonere slaapcabine, en een mogelijkheid om te douchen. Wij zitten in een uiterst krap, wat smoezelig en enigszins gedateerd hokje, en douchen kunnen we hier op onze buiken schrijven. Een Franse douche dus maar weer. Hoewel we vol vertrouwen afkoersen op een negatieve split, staan we nu al zeker tien minuten stil in Rosenheim. De gehoopte aansluiting naar Duisburg gaan we in München zeker missen. Er zijn alternatieven, maar die vereisen van ons enige snelheid, oftewel: het wordt weer rennen naar een perron waar de trein naar Stuttgart zou moeten staan.

Het feit dat het traject Groningen-Zwolle tot nu toe het enige zonder vertraging was blijft ook na het eerste deel van de terugreis fier overeind staan. Met zo’n kwartier vertraging komen we in Zagreb aan. De trein naar München staat daar al klaar voor ons. We vinden snel de juiste coupé en installeren ons in de krappe ruimte. Een restauratiewagon ontbreekt en een drankje om de tijd te doden zou toch leuk zijn. Bovendien heeft Mark nog kuna’s die na 1-1-2023 niets meer waard zijn. Dus zet Mark, na het raadplegen van de conducteur (‘Elf Minuten’) een sprintje in naar de 200 meter verder gelegen stationshal, om daar in een rij wachtende Kroaten te belanden. Zonder te panikeren laat hij de klok zijn werk doen en arriveert hij tot met ruim vijf minuten speling en vier blikken Kroatisch bier bij onze wagon. De conducteur, een gezette Kroatische man die geen Engels maar wel onverstaanbaar soort van Duits spreekt, doet nog een laatste inspectieronde. Hij wil (nogmaals) ons ticket zien, wijst ...

Tijdens ons verblijf in Split spraken we veel collega’s die ons reisblog met interesse (en/of leedvermaak) hebben gevolgd. Er waren er bij die zich er over verbaasden dat we na onze ervaringen van de heenreis ook weer met de trein terug zouden reizen. Jazeker wel: je reist duurzaam of niet, en wij gaan ‘all the way’.  Vandaag beginnen we aan de terugreis. We zijn uitgezwaaid door een afscheidscomité: onze collega Raoul. (Het ontvangstcomité, drie dagen geleden, was iets talrijker, maar een kniesoor die daarover zeurt.) Inmiddels zitten we in de trein naar Zagreb. Een rit van zes uur. We schommelen langzaam maar gestaag richting Zagreb. Geen stroom, geen restauratie en geen wifi, maar met volle powerbanks en, mannen als we zijn, met broodjes voor onderweg, halen we dat vast. Later vandaag hopen we in de nachttrein naar München te stappen. Deze keer met een volwaardige slaapcabine, inclusief een fatsoenlijk ontbijt. Next stop: Zagreb Glavni Kolod Train Station.

Perikelen op het Duitse spoor, lezen we op de NOS. Hopelijk gaan we daar overmorgen niet te veel last van krijgen wanneer we terugreizen van München naar Groningen.  Morgen eerst maar es zien dat we op tijd in Zagreb zijn om daar de nachttrein terug naar München te halen. We hebben niet veel speling: ca. een half uur. Dus mocht de trein van Zagreb meer dan een halfuur vertraging hebben, dan hopen we dat de nachttrein even op ons wacht…

Flashback. Tijdens zijn onze zes-en-een-half uur durende treinrit van Zagreb naar Split, maakten we ook nog het een en ander mee. Allereerst ontmoetten we in onze eersteklas coupé (die in niets afweek van de tweedeklas coupé, afgezien van de prijs) twee medereizigers, Joas en Bill, die al druk met elkaar in gesprek waren in het Engels. Bill, een Amerikaan van tachtig jaar, bleek een gezellige prater die een hoop in zijn leven had meegemaakt, en daar geweldig over kon vertellen. Ondanks zijn hoge leeftijd en lichamelijke klachten (hij was slecht ter been en had last van zijn schouders) treinde hij in zijn uppie door Europa. Moedig. Joas, een soort jongere versie van Ilja Leonard Pfeijffer bleek een Nederlander te zijn. Hij was per trein onderweg van Noorwegen naar Griekenland. Een reis waar ons ‘avontuur’ bij verbleekt. Tijdens de reis besloten wij een kaartspelletje ‘Take Five’ te gaan doen dat Mark had meegenomen. Martin stelde voor om beide heren ook uit te nodigen voor een spelletje...